Kim jest człowiek, który cichcem i pomału

Wrósł w mój pejzaż sumą dźwięków, rytuałów

Kim jest – pytam po kryjomu

Ten, co szwenda się po domu

Kim jest człowiek, co zaświadcza o istnieniu

Wielką ciszą w której zastygł, jak w kamieniu

Ten, co już mnie nie obchodzi

Kamień bowiem kamień rodzi.

Mimowolnie, od niechcenia

Otłuszczają się wspomnienia

I choć bledną

Wiemy jedno:

My jak Izrael i Palestyna

Nikt nie pamięta już czyja wina

Czas nam położył bielmo na oczy

Wojna się toczy.

Kim jesteśmy, gdy pomiędzy nami pusto

Gdy żyjemy z sobą przez weneckie lustro

A jeżeli jakieś zdanie

Dialog to czy przesłuchanie.

Kim ja jestem, gdy przestaję lubić siebie

Żółć i ocet, motek nerwów w ciągłym gniewie

Nie potrafię sobie sprostać

Ani odejść, ani zostać

Mimowolnie od niechcenia

Otłuszczają się wspomnienia

I choć bledną

Wiemy jedno:

My jak Izrael i Palestyna

Nikt nie pamięta już czyja wina

Czas nam położył bielmo na oczy

Wojna się toczy.^[1]