Ja trubadur, wiatr i kurwa

W nocy pod latarnią zgasłą

Powiewamy chusteczkami

– Adieu nasza ciemno gwiazdo!

Dziś to miejsce porzucamy

Zanim zwiędną pierwsze kwiaty

Nim dojrzeją zboża łany

Ja trubadur, wiatr i kurwa

Piękno spłodziliśmy w mroku

I miłością wyczerpani

W jasne dale uciekamy

By odnaleźć wreszcie spokój

Nim się żyto złotym stanie

Nim dojrzeje owies w polu

I być może jak ikony

Stojąc w wnęce waszej ściany

Niewidzialni w noc wrześniową

Pieśń palcami wystukamy

O tym życiu, co przekwitło

Zanim dorósł w polu owies

Nim dojrzało w polu żyto

Ta melodia was zadziwi

Z drżeniem słuchać jej będziecie

A gdy gwiazdy wszystkie spłoną

Na kolana updaniecie

Przed tym życiem, co przekwitło

Zanim dorósł w polu owies

Nim dojrzało w polu żyto^[1]