Ja pana z sobą zabiorę

W nieznaną podróż daleką

Sympatia moim wyborem

Powodowała poniekąd

Na towarzysza podróży

Przewidział pana mój plan

Nie będzie panu się dłużyć

Nie pożałuje pan!

Pomkniemy trasą przecudną

Widoków, przygód i zjawisk

Gdy troszkę będzie nam nudno

To wtedy czymś się rozbawim

A gdyby wspomnień złe duchy

W niedobry pchnęły nas stan

Dodamy sobie otuchy

Nie pożałuje pan! Nie pożałuje pan!

Nie pożałuje pan! O nie!

Ja pana w podróż wziąć pragnę

Pan czemu waha się przeto?

To chyba raczej jest ładne

Wyjechać z miłą kobietą?

Podróży takiej na pewno

I krajobrazu w niej zmian

Doznając rzeczy tych ze mną

Nie pożałuje pan!

A kiedy cel osiągniemy

Po trasy czarach tak wielu

Okazać może się, że my

Podróżujemy bez celu

W podróży samej jest jednak

Cel piękny też w sobie sam

Niech pan się dla niej da zjednać

nie pożałuje pan! Nie pożałuje pan!

Nie pożałuje pan! O, nie!^[1]