Po wiślanej modrej fali

piosenki nasze biegły,

gdyśmy nowe, piękne miasta budowali

z pieśni, z marzeń i z cegły.

Raz dziewczyna do nas przyszła

w złoty, ciepły ranek.

Miała jasne oczy, modre niby Wisła

i policzki rumiane.

Miała jasne oczy, modre niby Wisła

i policzki rumiane.

Najpiękniejsze jabłka w sadzie

z drzew strąciła jesień.

Wielu dzielnych chłopców dziewczę zna w brygadzie.

Koszyk jabłek nam niesie.

Wielu dzielnych chłopców dziewczę zna w brygadzie.

Koszyk jabłek nam niesie.

Tyle gwaru, tyle krzyku...

Jabłek było mało –

i dla Janka, co wśród nas był przewodnikiem,

dano w koszyku zostało.

I dla Janka, co wśród nas był przewodnikiem,

dano w koszyku zostało.

Nie zmartwiła się dziewuszka

i tak pomyślała:

„Przecież buzię mam rumianą jak jabłuszko.

Chłopcu krzywda się stała...

Przecież buzię mam rumianą jak jabłuszko...”

No i buzi mu dała.^[1]