Jak bywało będzie zawdy;

We śnie, w pracy i w pokoju,

W prostem sercu szukaj czucia, prawdy;

Czystej wody szukaj w czystym zdroju!

Z Bogiem bracie, z Bogiem za drugiemi,

Składaj wszystko w Bogu w ziemi.

Bo ten skarby odniósł w zysku

Kto po Bogu w dobrej wierze

A w domowem swem ognisku

Wielkie prawdy prosto bierze

Ten kto robi, to i o tem radzi

Co po dziadu mu i ojcu padło,

Znaną drogą życia poprowadzi

Siądzie tam gdzie im się siadło.

Bo chociażbyś świat zrozumiał

Dziejów dożył sam na sobie,

Z walki wyjść obronnie umiał

Nie zapłakał i na grobie

Wracaj z drogi tej dalekiej

Upragnionych skarbów naszych

Do tych sadów i do tej pasieki

Do tych samych gniazdek ptaszych

Coś wykręcał je chłopakiem psotnym

Wrócisz stalszym i samotnym.

Rola twoja dom ojcowy,

Owe wdzięczne twe dąbrowy,

I mogiły dziadów kości,

Twoje skarby, twe miłości,

Twemu sercu to kochanie,

Wiele minie, to zostanie.^[1]