Chłodem powiało, gdy kończył się dzień, aż auta przylgnęły do bram

I taki był zmierzch, jak dzisiaj i taka sama mgła.

Styczeń znienacka zapukał do drzwi,

Lecz dom nasz zamknęłam na klucz,

By smutek pod dach nie zajrzał,

Nie zmącił ciszy snu.

Zobacz –

– Wszystko odeszło, jak sen donikąd

I nie zostało już nic,

Nawet słów zabrakło,

Gdy twój cień sprzed oczu znikł.

Zobacz –

– Wszystko odeszło, jak sen donikąd

I nie zostało już nic,

Jakby świat w pośpiechu

Zgubił ślad do tamtych chwil...

Oczy zamykam, by ujrzeć cię znów

I słyszę z daleka twój śmiech,

A słońce zza chmur spogląda

Na białe skrzydła mew.

Biegniesz po plaży, jak fala, pod wiatr

I morze tak szumi i las,

Lecz kiedy otwieram oczy,

Gdzieś znika twoja twarz.

Zobacz –

– Wszystko odeszło, jak sen donikąd

I nie zostało już nic,

Nawet słów zabrakło,

Gdy twój cień sprzed oczu znikł.

Zobacz –

– Wszystko odeszło, jak sen donikąd

I nie zostało już nic,

Jakby świat w pośpiechu

Zgubił ślad do tamtych chwil...

Już wokół pusto i trudno zapomnieć,

Że wszystko skończyło się tak,

A choć minęło, lecz nieraz się zdaje,

Że zmierzch ten gdzieś jeszcze w nas trwa.

Zobacz –

– Wszystko odeszło, jak sen donikąd...^[1]