W dłoni masz już ostatni grosz,

Szarą twarz i zmęczony wzrok,

Ale życiu wybiec chcesz naprzeciw.

Śmiejesz się, chociaż w oczach łzy,

Mówisz mi, że to wszystko nic,

Że po burzy zawsze słońce świeci.

Jak, powiedz mi, jak uwierzyć w to?

Jak, powiedz mi, jak przetrwać zło?

Jak, powiedz mi, jak uwierzyć w to,

Że to właśnie ma być nasz los –

– Wspaniały los...?

Uczysz mnie, jak się cieszyć mam

Z każdej łzy i z każdego dnia,

Z życia, które nie chce nam się zmieniać.

Nawet, gdy w oczy wieje wiatr,

Mówisz, że kochać warto świat

I zamykasz w sobie złe wspomnienia.

Jak, powiedz mi, jak uwierzyć w to?

Jak, powiedz mi, jak przetrwać zło?

Jak, powiedz mi, jak uwierzyć w to,

Że to właśnie ma być nasz los –

– Wspaniały los...?^[1]