Jakże możecie, kwiaty, być tak cudne

Jako jej oczy i usta! Obłudne

Kwiaty, o, kwiaty!

Róże czerwone i modre bławaty,

Jakże możecie mamić mnie tak kłamnie,

Kiedy jej oczy i usta nie dla mnie,

Gdy długą, długą oddzielone drogą

Żyją dwa serca, które,

Ach, jednym być nie mogą!

Kwiaty, o, kwiaty!

Jakże możecie świecić tak spokojnie,

Po modrym niebie rozsypane rojnie,

Gwiazdy, o, gwiazdy!

Jakby rozłąki i gorzkie odjazdy

Dusz nie krwawiły! Jak możecie ciszą

Wydzwaniać wieczność, gdy was serca słyszą,

Które myśl „nigdy” spętała jak matnia,

I kiedy każda chwila

Jest pierwsza i ostatnia!

Gwiazdy, o, gwiazdy^[1]