Jakżeś niestała w niekochaniu,

jakże niemiłość twoja krucha.

Ileż powitań w pożegnaniu,

jak dobrze słyszysz, gdy nie słuchasz.

Nie słuchasz, nie słuchasz,

nie słuchasz, nie słuchasz.

Zaśnijże, zaśnij pora późna,

nagli serdeczny diabeł stróż.

Tym się od innych on odróżnia,

że dźwiga w pysku bukiet róż.

Nie słuchasz, nie słuchasz,

nie słuchasz, nie słuchasz.

Zwolna opadasz na posłanie,

noc już nadchodzi z niedaleka.

Tak zasypiają ci, kochanie,

co dobrze wiedzą, że ktoś czeka.

Ktoś czeka, ktoś czeka,

ktoś czeka, ktoś czeka.^[1]