Wiosną jaskółkę ujrzałam

w czystym lazurze poranku,

gdy słońca wschód podziwiałam,

stojąc przed domem na ganku.

Lecieć, ach, za nią tak chciałam,

gdy ją w przestworzu widziałam

lecz jej skrzydełek nie miałam.

Długo wiodłam tęsknym wzrokiem

za ptaszyną tą bez trwogi,

co w przestworzu tak szerokim

nie zagubi swojej drogi, aaa…,

pośród mgły czy za obłokiem, aaa..!

Tak pomknęłabym radośnie,

jaskółeczko moja mała,

ku gajom tym, ku tej wiośnie,

kędyś ty mi uleciała,

ptaszyno śmiała!

Wiosną jaskółkę ujrzałam

w czystym lazurze poranku,

gdy słońca wschód podziwiałam,

stojąc przed domem na ganku.

Lecieć, ach, za nią tak chciałam,

gdy ją w przestworzu widziałam

lecz jej skrzydełek nie miałam.

Już nie ma małej jaskółki tu,

uleciała.

Aaa…!^[1]