Jęczy żałośnie wicher jesienny,

Liście zwiędłe unosi w dal.

Na serce spada ból dziwny, tajemny

Za dawnem szczęściem bezmierny żal.

Zatem co przeszło jak cudne marzenie,

A jednak znowu rozpala krew,

I wiecznie czuję ust drogich tchnienie,

Widzę ócz tonie i czarną brew.

Uścisk gorący znów pieści i pali

I snuje nić słodkich scen.

Wicher zahuczał ponuro z oddali,

Przerwał i spłoszył mój sen!

W sercu gra echo o dawnej wiośnie

I warem kipi znów krew,

A wicher jęczy, jęczy żałośnie

I lecą liście z drzew!^[1]