A tu jesień, lecą liście, na podłogę oczywiście, a najbardziej okuliście...

Jednoaktówka jesienna z życia okulisty.

Nad przychodnią wiatr zagwizdał,

ciche requiem zwiędłym kwiatom.

Nie dopatrzył okulista,

a tu przeleciało lato.

A tu jesień, lecą liście,,,,

Wszystkie dioptrie już roztrwonił.

Nie trafiło na biednego.

Komu trzeba uświadomił,

co źle widzi i dlaczego.

A tu jesień, lecą liście, na podłogę oczywiście, a najbardziej okuliście..

Odsłona druga.

Dawno temu, chyba wiosną,

kogoś szczerze umiłował,

lecz do czynów już nie doszło,

były tylko ciepłe słowa.

i już jesień lecą liście...

Ona anioł czarnobrewy,

żółta suknia, zgrabny fezik

Miała minus cztery w lewym

i dyskretny, zbieżny zezik.

A tu jesień, lecą liście, na podłogę oczywiście, a najbardziej okuliście...

Odsłona trzecia.

Niebem chmury się mozolą

i ostatni padł słonecznik.

Załkał cicho nad swą dolą

specjalista i społecznik.

a tu jesień lecą liście..

Z dębem wiatry grają w wista,

babie lato nici przędzie

Poczerwieniał okulista

i opadły mu żołędzie.

Oj dyna dyna, kurtyna!!^[1]