Daleko jeszcze jest dorosłość,

Poza zasięgiem młodych rąk,

Lecz wiatr nam śpiewa pieśń radosną

O dniach, co tuż przed nami są.

A choć jesteśmy wciąż za mali,

Żeby ogarnąć przyszłe dni,

Lecz uśmiech chcemy w nich ocalić,

Który się w naszych oczach tli.

Jesteśmy dziećmi tego świata,

Tu nam pisany wspólny dom!

Jesteśmy dziećmi tego świata –

– To nasze jutro! To nasz los!

Jesteśmy dziećmi tego świata,

Który wciąż głośniej woła nas!

Jesteśmy dziećmi tego świata

A tylko dzieciom sprzyja czas!

Niepewni tego, co się zdarzy,

A chcemy już odnaleźć sens

Niezapisanych kalendarzy

I niezbadanych ludzkich serc.

Pierw chcemy poznać, potem sądzić,

Naprzód zrozumieć, potem żyć!

Lecz, by dorosnąć i nie zbłądzić,

Czy nam wystarczy na to sił?

Jesteśmy dziećmi tego świata,

Tu nam pisany wspólny dom!

Jesteśmy dziećmi tego świata –

– To nasze jutro! To nasz los!

Jesteśmy dziećmi tego świata,

Który wciąż głośniej woła nas!

Jesteśmy dziećmi tego świata

A tylko dzieciom sprzyja czas!^[1]