Widziałem domy o milionach okien

A w każdym oknie czaił się ból

Widziałem twarze, miliony twarzy

Miliony masek do milionów ról

Ciemny tłum kłębił się i wyciągał ręce

I wciąż było mało i ciągle chciał więcej

I wciąż nie starczało, ciągle było brak

Ciągle bolało, że ciągle jest tak

Strach nie pozwalał głośno o tym mówić

Strach nie pozwalał kochać się i śmiać

Strach nakazywał opuścić w dół oczy

Strach nakazywał cały czas się bać

Mieszkańcy miasta i przyjeżdżający

Tacy zmęczeni i tacy cierpiący

Przeklinający swój codzienny los

Słyszałem także taki głos

Jeszcze będzie przepięknie

Jeszcze będzie normalnie

Jeszcze będzie przepięknie

Jeszcze będzie normalnie

Jeszcze będzie przepięknie

Jeszcze będzie normalnie

Jeszcze będzie przepięknie

Oooooo

Ciemny tłum kłębił się i wyciągał ręce

I wciąż było mało i ciągle chciał więcej

I wciąż nie starczało, i ciągle było brak

Ciągle bolało, że ciągle jest tak.^[1]