Czegoś żal nam, czegoś brak,

Coś wymyka nam się z rąk,

Każdy dzień ma smutku smak,

Każdy wieczór, każda noc.

Zamykamy się na klucz

W ciasnych domach naszych serc,

Już nas dzieli tyle słów,

Że zbawieniem cisza jest.

Może mamy czas,

Może ludzie wierzą w nas,

Może nas na uśmiech stać

Ostatni raz?

Rozpadł nam się domek z kart,

Czy na nowy starczy sił,

Samotności znamy smak,

Lecz nie chcemy sami być.

Może znów się uda nam

Przetrwać słotę, przeżyć deszcz

I rozbity skleić dzban,

Który naszym światem jest?

Jeszcze mamy czas,

Jeszcze ludzie wierzą w nas,

Jeszcze nas na uśmiech stać

Ostatni raz!^[1]