Przez kolejne grudnie… maje…

Każdy goni jak szalony

A za nami pozostaje

Sto okazji przegapionych

Ktoś wytyka nam, co chwilę

W mróz czy upał

W zimie, w lecie

Szans niedostrzeżonych tyle…

I ktoś rację ma… lecz przecież

Jeszcze w zielone gramy,

jeszcze nie umieramy

Jeszcze któregoś rana,

odbijemy się od ściany

Jeszcze wiosenne deszcze

obudzą ruń zieloną

Jeszcze zimowe śmieci

na ogniskach wiosny spłoną

Jeszcze w zielone gramy,

jeszcze wzrok nam się pali

Jeszcze się nam pokłonią ci,

co palcem wygrażali

My możemy być w kłopocie,

ale na rozpaczy dnie

Jeszcze nie, długo nie.

Więc nie martwmy się, bo w końcu

Nie nam jednym się nie klei

Ważne by, choć raz w miesiącu

Mieć dyktando u nadziei

Żeby w serca kajeciku

Po literkach zanotować

I powtarzać sobie cicho

Takie prościuteńkie słowa:

Jeszcze w zielone gramy,

jeszcze nie umieramy

Jeszcze się spełnią nasze

piękne sny, marzenia, plany

Tylko nie ulegajmy

przedwczesnym niepokojom

Bądźmy jak stare wróble,

które stracha się nie boją

Jeszcze w zielone gramy,

choć skroń niejedna siwa

Jeszcze sól będzie mądra

a oliwa sprawiedliwa

Różne drogi nas prowadzą,

lecz ta, która w przepaść rwie

Jeszcze nie, długo nie

Jeszcze w zielone gramy,

chęć życia nam nie zbrzydła

Jeszcze na strychu każdy

klei połamane skrzydła

I myśli sobie Ikar,

co nieraz już w dół runął:

„Jakby powiało zdrowo,

to bym jeszcze raz pofrunął!”

Jeszcze w zielone gramy,

choć życie nam doskwiera

Gramy w nim swoje role,

naturszczycy bez suflera

W najróżniejszych sztukach gramy,

lecz w tej, co się skończy źle

Jeszcze nie! Długo nie!^[1]