Na naszą słabość i biedę,

niemotę serc i dusz,

na to, że nas nie zabiorą

do lepszych gór i mórz,

na czarnych myśli tłok,

na oczy pełne łez

lekarstwem miłość bywa,

jeżeli miłość jest,

jeżeli jest możliwa.

Na ludzką podłość i małość,

na ostry boży chłód,

na to, ze nic się nie stało,

a zdarzyć miał się cud,

na szary mysi strach,

bliźniego wrogi gest

ratunkiem miłość bywa,

jeżeli miłość jest,

jeżeli jest możliwa.

Tu kukły ludźmi się bawią, tu igra z nami czas,

tu wielkie młyny nas trawią i pył zostaje z nas,

na to, że z pyłu pył i za początkiem kres

ratunkiem miłość bywa, jeżeli miłość jest, jeżeli jest możliwa.

Na krajów nędzę i smutek,

na okazałość państw,

policję, kłamstwo i nudę,

potęgę małych draństw,

na nocny serca ból,

że człowiek żył jak pies,

ratunkiem miłość bywa,

jeżeli miłość jest,

jeżeli miłość jest...^[2]