Gdy szedłem raz sam po drodze życia w dal,

Me brzemię ciążyło, zmęczony duch łkał.

Tak chciałem, by ktoś był ze mną wśród bied,

Nie wiedząc, że On naprzeciw mi szedł.

I odtąd Jezus ,i ja wciąż ręka w rękę

Dzielimy razem trudności wszelkie.

Czy radość, smutek, czy łzy, czy deszcz,

Czy słońce lśni, DO wszystkie me dni mój

Jezus i ja.

Ach, długi to szlak do niebios jasnych bram,

Choć wąski, lecz prosty tak przyrzekł mój Pan.

Nie martwię się już, wszak drogę On zna,

Idziemy we dwóch: mój Jezus i ja.

I odtąd Jezus...

Wciąż będę Go czcić za ten miłości dar,

Wciąż będę wkrąg głosić: Bóg kocha bez miar.

Chcę przy Nim wciąż trwać, On szczęście mi da

Na wieki wśród chwał mój Jezus i ja.

I odtąd Jezus...^[1]