Jak królewna w tajemnym śnie zaklęta

Była cicha marząca uśmiechnięta...

A jam łudził się że anioł mój powstanie...

I czekałem wśród łez na jej wezwanie

Lecz niestety to śmierć mi ją wydarła

O poranku swych lat jak kwiat umarła

I daremniem całował blade usta i ręce

Prosząc Boga o cud w tej strasznej męce.

Czemu życie tak karze bezlitośnie

Gdy serce o szczęścia marzy wiośnie

Miłość święta w jej sercu rozgorzała

I nie wiedząc co zło, co szał kochała.

Pośród życiowych fal odeszła czysta

Jak jutrzenka co lśni tak promienista

I polały się gorzkie łzy jak potoki wezbrane

Na ukryte wśród róż jej lica kochane.^[1]