Już wypływa statek w morze,

Woda niesie chłopców śpiew.

Wykwitają białe żagle

Na zmęczonych drzewcach rej.

Odpływają, znika w dali

Dumnych białych żagli ślad.

Świeży powiew wiatru niesie

Czarodziejskich przygód smak.

Hej! Popłynąłbym tak kiedyś bladym rankiem skoro świt

Lecz żaglowce są zmęczone i znikają z mórz jak sny.

Już nie zabrzmi tam komenda, nie usłyszę starych szant,

Co wysiłek wielu ramion zmienią w tytaniczny takt.

Czasem tylko w starym porcie

Zapomniany stoi wrak.

Przytulony, śpi przy kei,

Choć mu śni się morski szlak.

No, a tobie pozostanie

Skryty tylko w duszy żal

I szukanie romantyki

Wśród szumiących dzisiaj fal.

Hej! Popłynąłbym tak kiedyś...^[1]