Ten kamień, który w sercu noszę,

pozostaw mi, Panie.

Nie daj by czas,

jak lekarz-morderca

spłynął na moje posłanie

i... kamień z serca!

Tyleś mnie razy wywiódł

z legowisk niekochanych,

że dziś mi, po latach tylu,

nie plaster daj, lecz ... kamyk.

Nie pozwól z gorączki tej powstać.

Nie kuruj zapomnieniem.

Chcę czyjąś jeziorną postać

na pustej przechować scenie.

Ten, co mi kamień wsączył,

jak wino do krwi pustej,

niczemu nie jest winien.

Jest niebem i lustrem.

Nie ratuj mnie, Panie, nie tul,

nie ciągnij na wódkę,

ja już właściwie nie-tu,

zebrałam szmatki... suknie...

Nie daruj mi w raju jabłek,

ni w celi – papieru i pióra.

Ja Ci tak pięknie słabnę,

jak popołudnie w biurach.

Ach, lekko kamień mój dźwigać...

Lżej niż po innych – pierścionki.

Z nim umknę, wniebowzięta,

jak wniebobiorą skowronki.^[2]