Kapustecka w ogródecku

 gaj pod nią zielony,

jedzie, jedzie Jesieniecek

 konik pod nim wrony.

Oj kup mi mój Jesieniecku

 kup zieloną wstęgę,

będę ja się śnurowała,

 cieniuchno ja będę.

Zebyś ty się śnurowała

 i nadśnurowała,

juz nie będzies tako cienko

 jak–eś ju bywała.

Podajciez mi uzdzienice,

 podajcie mi lejce

a gdziez moja Kasieniecka

 a gdzie moje serce?

Padła rosa wedle prosa

 po zielonej drodze –

a komuz tak pięknie grajo?

 Kasieńce niebodze.

Otwórzcież mi śklane okna

 otwórzcie mi wrota,

zaprasam ja dobrych ludzi,

 uboga sierota.^[1]