Wiatr wieje cichy, pachnący miętą,

chłodzi moją twarz wymiętą

od pracy w polu bolą plecy,

takiego bólu nic nie leczy.

Skowronek śpiewa na firmamencie,

zaczyna drażnić mnie w tym momencie,

wyraźnie szydzi z trudu człowieka,

jak rzucić kamieniem, to zaraz ucieka.

Ref.

Czy będzie pogoda jutro rano,

tak sobie myślę kiedy grabię siano.

Rządy gdzieś radzą: oszczędzić mnie czy zabić?

Czy moją łąkę dla siebie zagrabić?

W przerwach kanapki jedzą i tu spytam

- czy chleb ten czasem nie jest z mojego żyta?

A kiedy wreszcie wrócę do chałupy

i z ulgą zdejmę gumowe buty,

żona mi poda whisky z lodem

i od szklaneczki powieje chłodem.

Potem mi poda koreczki anchovies,

powiem jej ciepło - no, co tak stoisz?

Siądź przy mnie, zdejmij wierzchnie okrycie.

No lubi e to proste, wiejskie życie.^[1]