Kiedy na świat rzucę okiem.

Cóż się dla mnie tam odsłania?

Widzę, jak się spiesznym krokiem

Człowiek za szczęściem ugania.

Ale ta powabna mara

Zwodzi płochego człowieka;

Gdy się do niej zbliżyć stara,

Zmienia postać i ucieka.

Szczęście zawsze ślepo chodzi,

Ślepo sypie swoje dary,

Jego ręką traf powodzi,

Lub nic nie da, lub bez miary.

Jednak gdy chcesz być szczęśliwy,

Nie zbywa ci na sposobie:

Kochaj bliźnich, bądź poczciwy,

Znajdziesz szczęście w samym sobie.

By to szczęście wiecznie trwało,

Pracuj a nie trać nadziei;

Mądre Bóstwo wyrok dało,

Wszystko idzie po kolei.

Zmienią się najgorsze losy,

Przyjdzie czas srogiej pokuty;

I ja byłem niegdyś bosy,

Teraz przecie mam już buty.^[1]