Minął dzień –

– Tyle trudnych spraw

Odeszło wreszcie w cień.

Na spacer wolno ruszam więc

Przez gwar aut i ulic,

W samotny, długi rejs.

Tak to trwa,

Aż tu, nie wiem skąd,

Napływa gęsta mgła!

Niepewnie stawiam każdy krok,

Lecz cóż, mam parasol

I dwoje silnych rąk...

Kiedy świat kryje mgła,

Pytasz mnie, co jest w niej na dnie –

– Może strach, może jakaś siła zła,

A może nic – któż to wie?

Idę tak –

– Mijam rzędy bram

I śpiący dawno park.

Przez moment nawet waham się,

Czy siąść gdzieś na ławce,

Przeczekać noc i mgłę?

Ruszam znów

No i nagle gdzieś

Na skrzyżowaniu dróg,

Ujrzałam ciebie pierwszy raz –

– To tak się zaczęło,

A resztę przecież znasz!

Kiedy świat kryje mgła...^[1]