Kiedym jechał od mojej dziewczyny,

Miesiące świecił wysoko

Ona za mną oknem spoglądała,

bym odjechał daleko:

Gdym odjechał na czworo staj pola,

Ona za mną wołała:

– Wróć się, Jasiu, wróć się mój najmilszy,

Czemżem cię rozgniewała?

– Oj, nie wrócę, nie wrócę do ciebie,

A powiem ci dlaczego:

Kiedym jechał pod twojem okienkiem,

Widziałem tam innego.

– Nic mój Jasiu na to nie uważaj,

Mój Jasienku najmilszy,

Bo choć z innym rozmowę ja miałam,

Tyś jest milszy, niż inszy!

– Gdy jechałem przez twój ogródeczek,

Tam, gdzie jawor zielony,

Tyś łamała innemu gałązkę –

Byłem wtenczas wzgardzony.

Oczy płaczą, serce lamentuje,

Utulić się nie mogę:

Wezmę ci ja karabin na ramię

I powędruję w drogę!

I pojechał Jaś w daleką drogę,

I już nigdy nie wrócił,

Bo serdeńko swoje rozżalone

Na wieki już zasmucił.^[1]