Był raz król, wielki pan,

Jadła miał bez liku

I był też w kraju tym

Kmieć imieniem Mrzygłód.

Biedny Kmieć z dobrych lat

Miał koników siedem,

Przyszedł głód, wielki głód,

Ostał mu się jeden... Trala, trala,

Was też to dziś czeka!

A tu król, niby nic,

Gęś z pulardą wcina

I już paź niesie doń

Dzban przedniego wina.

A gdzie tam duma kmieć:

„Co ja teraz zrobię?

Córki dwie z głodu ssie...”

Zjadł córeczki obie! Trala, trala,

Kmieć córek już nie ma!

A tam król, wielki pan,

Pieczeń je z bekasa

I już paź bieży doń

By popuścić pasa.

A gdzie tam Mrzygłód-kmieć

Chudnie na kształt cienia,

W końcu bez ducha padł

Martwy z wycieńczenia. Trala, trala,

Nie ma już kmiecia!

A ów król skoro świt

Zeżarł świnię całą

Aż mu brzuch, tłusty brzuch,

Z hukiem pękł jak balon!

Jeden tu, drugi tam,

Obaj leżą w grobie;

Kim był król a kim kmieć?

Odpowiedzcie sobie! Trala, trala,

Zapraszamy do kółka!

Trala, trala!

Raz, dwa, trzy –

– Czemu pani nie tańczy?

Raz, dwa – nie ma kmiecia!

Nie ma króla!

Trala, raz, dwa!

Wesoło!

Raz! Dwa!^[1]