Nie zabieraj mnie

Do swoich ulubionych miejsc

Nie pokazuj mi

Swoich najpiękniejszych cech

Nie wyznaczaj mi

Początku ani końca

Nie mów już nic i 

Nie zasłaniaj sobą słońca

Pozwól sobą być

Pozwól sobą być

To mój dar

To mój ból

To wyzwanie i

Najważniejsza z ról

Bo kobietą być

Bo kobietą być

To jak na drodze lód

Jak na pustyni chłód

Jak na morzu sztorm

Nie narzucaj mi

Zasad których nie chcę znać

Nie wyważaj drzwi

Które dawno zamknął czas

Znów próbujesz przez

Rzekę suchą nogą przejść

Okazało się

Że to tylko piękny sen

Pozwól sobą być

Pozwól sobą być

To mój dar

To mój ból

To wyzwanie i

Najważniejsza z ról

Bo kobietą być

Bo kobietą być

To jak na drodze lód

Jak na pustyni chłód

Jak na morzu sztorm

Pozwól sobą być

Pozwól sobą być

Pozwól sobą być

Bo kobietą być

Bo kobietą być

To jak na drodze lód

Jak na pustyni chłód

Jak na morzu sztorm

Bo kobietą być

Bo kobietą być

To jest dar

To jest ból

To wyzwanie i

Najważniejsza z ról^[1]