Ciągle zaczynam od nowa,

Choć czasem w drodze upadam,

Wciąż jednak, słyszę te słowa,

Kochać to znaczy powstawać.

Chciałbym Ci w chwilach uniesień,

Życie poświęcić bez reszty,

Spójrz, moje ręce są puste,

Stoję ubogi ja grzesznik.

Przyjm jednak małość mą Panie,

Weź serce me jakie jest.

Jestem jak dziecko bezradny,

Póki mnie ktoś nie podniesie,

Znów wraca uśmiech na twarzy,

Gdy mnie Twa miłość rozgrzeszy.

Wiem, że wystarczy Ci Panie,

Dobra, choć słaba ma wola,

Z Tobą mój duch nie ustanie,

Z Tobą wszystkiemu podołam.

Szukam codziennie Twej twarzy,

Wracam w tę noc pod Twój dach.

Teraz już wiem, jak Cię kochać,

Przyjm moje „teraz” o Panie.

Dziś rozpoczynam od nowa,

Bo kochać to znaczy powstawać,

Kochać, to znaczy powstawać.^[1]