Gdy król Staś się przechadzał

po Łazienkach przed laty.

pieszcząc wzrokiem posągi

uśmiech znawcy im słał.

Lecz gdy nimfę

w objęcia chwytał satyr rogaty,

mądry król nie przeszkadzał,

bo na sztuce się znał.

Po cichutku, pomalutku,

odchodził nucąc, nie bez

zazdrości: Kochankowie,

kamieni kochankowie

nie zmieni, nie ma władzy

nad wami ni zwątpienie, ni czas.

W marmur dłutem zaklęci,

wdzięcznym ruchem przegięci

rokokowym uśmiechem

naśmiewacie się z nas.

Gdy błądzicie wieczorem

wśród alejek parkowych

i ujrzycie na ławce

nieruchomy splot ciał,

nie chrząkajcie znacząco,

nie zwracajcie w bok głowy,

bierzcie przykład z monarchy,

co na sztuce się znał

Po cichutku, pomalutku,

odejdźcie nucąc, nie bez

zazdrości: Kochankowie,

płomienni kochankowie

bezsenni, wzdychający

by księżyc za chmurkami

już zgasł. Z mroku płaszczem

okryci, w ciszę parku spowici

nie ma władzy nad wami,

ni zwątpienia, ni czas.^[1]