Dla tych w śniegach po wiek,

dla tych na brzegach dwóch rzek,

dla tych za morzem spokojnym jak ptak,

gada nasz stół, kutia i karp.

Dla nich opłatek bielutki jak mróz,

dla nich nasz dom, kolęda i noc.

Dla tych grzechów po śmierć,

dla tych w powrozach na dnie,

dla tych, co garb swój dźwigają jak schron,

prostych i złych, zdartych przez los.

Dla nich żytniówki kubeczek i chleb,

ciepły nasz dom, kolęda i sen.

Dla tych w drodze po krew,

dla tych niczyich jak pies,

dla tych rozsianych po świecie jak śnieg

braci zza gór, zza mórz i zza rzek.

Dla nich nasz smutek, nadzieja i moc,

ciepły nasz dom, kolęda i noc.^[1]