Łoskot ostatniej z bram

Ostatni niknie przechodzień

W stronę spokojnych mórz

Rusza srebrny żaglowiec

A jeden maszt to jest wiara

A drugi to nadzieja

Zostałem na nabrzeżu

Mnie na pokładzie nie ma

Cudnie prostą melodię

Próbuje mróz na szybach

Za koronkową mgłą

Misterium się rozgrywa

A tutaj na rozdrożu

Samotność wciąż szaleje

I nijak stąd do wiary

I nijak do nadziei

Motyw – złego snu

nogi skuwa lód

zapraszali wszak

– uśmiechnąć się

– wyciągnąć dłoń

– zejść

Żaglował ktoś – sobie tobą

Mówiąc tylko ty – ty i twój rozum

I dryfujesz tak – człowiek bezludny

– prosił wszak

– uśmiechnij się

– wejdź

Przecież musi być stół

I dobre oczy nad stołem

Ulica kręta w dół

I łuna nad kościołem

Dotyk dziwnie znajomy

Coś jak dziecięcy pokój

Jedna dłoń jego to dobroć

Druga dłoń jego to spokój

Przecież musi być stół

I dobre oczy nad stołem

Ulica kręta w dół

I łuna nad kościołem

Cóż tam ten tłum dostrzega

Trwający w zachwyceniu

Coś mówi – spróbuj z nimi

Coś mówi – zostań w cieniu.^[1]