I znów księżniczka Anna spadła z konia,

to znak, że przybył nasz kolega Maj.

Pozieleniały włosy drzew,

i wieczorami słychać śpiew

i w zimnych draniach

już cieplejsza krąży krew.

I znów księżniczka Anna spadła z konia,

w powietrzu się unosi kaczy puch,

w pedetach ciągle maj

i kobiety naj naj naj –

Niestety, u poety ciągle maj.

I znów księżniczka Anna spadła z konia

i znów ironia opuściła nas,

jak pawi ogon serce drży,

w technikolorze śnią się sny,

są nowe ptaszki,

nowe łaszki, nowi – my.

I znów księżniczka Anna spadła z konia

i słychać jak się żaby śmieją z nas,

wypadków co dzień moc,

niebezpieczna każda noc,

znów kogoś ktoś pokochał,

znów kogoś ktoś pokochał,

ach, kiedy, kiedy do mnie mrugnie los.^[1]