Ty mi, nocy, śpiewaj już

pieśń wieczorną sennych róż;

niech to serce pije ciszę z twych gasnących,

złotych zórz…

Z czoła mego zdmuchnij dzień,

daj mi zapaść w mrok i cień;

smętne było życie moje,

pełne burz i skwarnych tchnień, i tchnień…

Jedne kwiaty zwiędły mi,

drugie porwał wicher zły,

a te trzecie, te ostatnie

poją moje gorzkie łzy….

Już mam dosyć, już mam dość

tej gościny, smętny gość;

daj już polnym ziołom lichym

na mogile mojej rość…

A ta piosenka tęskniąca

niech z nich rosy otrąca,

niechaj cichą skargą leci

do białego miesiąca,

śpiewaj, nocy, śpiewaj mi!^[1]