Gdzieś w niedostępnych górach leży

Kraj który Avalonem zwą

Król Artur i zastęp rycerzy

Od lat tam w głębi jednej z grot mocno śpią

Mocno śpią....

Zły Mordred cię, Arturze, zranił

Zapadłeś w sen, lecz głosi wieść

Że znów się zbudzisz, by Brytanii

Gdy przyjdzie najtrudniejsza z chwil pomoc nieść

Pomoc nieść...

Noc nad brytyjską trwa krainą

Normański nastał tutaj rząd

Dzielny Lancelot gdzieś zaginął

Nikt się nie kwapi, żeby ich wygnać stąd

Wygnać stąd...

Śpij dalej więc, królu Arturze

I niech spoczywa hufiec Twój

Śpijcie w swej grocie jak najdłużej

Tu przecież dziś nie toczy się żaden bój

Żaden bój...

Po co nam wojsko twe, Arturze

Któż teraz o wolności śni?

Komuś musimy przecież służyć

Ci Normanowi nie są wszak tacy źli

Tacy źli...

Królu Arturze, śpij spokojnie

Komu byś miał z pomocą iść?

I czasem tylko ktoś tu wspomni

Że może, może kiedyś, może znów, lecz nie dziś...

Lecz nie dziś...^[1]