To już jest koniec, nie ma już nic

Jesteśmy wolni, możemy iść

To już jest koniec, możemy iść

Jesteśmy wolni, bo nie ma już nic

Robaczek w swej dziurce jak docent za biurkiem

I pszczółka na kwiatkach jak kontrol w tramwajach

Tak dłubie i gmera, napisze, wymyśli

Obejdzie wokoło, zabrudzi, wyczyści

I krzaczek przy drodze i brat przy maszynie

Jak noga w skarpecie sprzedawca w kantynie

Kamyczek na polu i strażnik na straży

Lodówka wciąż ziębi kuchenka wciąż parzy

A po co, a po co tak dłubie i dłubie

A za co, a za co tak myśli i skubie

I tak się przykłada i mówi z ekranu

I bredzi latami wieczorem i rano

To już jest koniec, nie ma już nic

Jesteśmy wolni, możemy iść

To już jest koniec, możemy iść

Jesteśmy wolni, bo nie ma już nic nic nic nic.^[1]