Był taki muzyk,

Co szczęście zgarniał oktawami.

Na klawiszach zwykłych znalazł je.

Nie wiadomo skąd się wzięło to

Samo szczęście w jego grze.

Gdyby tylko czasem

Smutni ludzie posłuchali

Jasnych etiud w biało czarnej skali,

Gdyby chłodne muzy pokochały go,

Dźwięk nie wypadłby mu z rąk.

Koniec gry

Nawoływał nocny stróż.

A pianista ciągle śnił

I nie wiedział, że to już

Koniec gry.

Szczęśliwy muzyk

Zapomniał się przy fortepianie,

Gdy w żałobie szarej wstawał dzień.

I zamilkło nagle dziwne to

Złote szczęście w jego grze.

Nie wierzyli ludzie w bajki wydumane,

Wszystko było takie już ograne.

Dzieł zmęczonych słuchał rozstrojony świat

Nie znał nikt szczęśliwych gam.

Koniec gry

Choć pianista bardzo chciał.

Nie przypomniał sobie fraz,

W których pełno było gwiazd.

Koniec gry

Nawoływał nocny stróż,

A pianista ciągle śnił.

Nie chciał wiedzieć, że to już

Koniec gry.^[1]