Pan mnie pyta, dlaczego nie tańczę

Czemu tańca nie porwie mnie szał

Tylko stoję pod ścianą i patrzę

na ten bal, piękny bal, wielki bal

I choć w krąg dźwięczy znana melodia

nie chcę tańczyć i wciskam się w kąt

Czemu tak nieprzystępna i chłodna

Jakbym była nie stąd, ach nie stąd?

Bal na sali zwierciadlanej

świat wiruje od lustra do lustra

lecz ten czas zaczarowany

już nie porwie za sobą kopciuszka

Pryśnie czar – zniknie bal z pierwszym kurem

Świt przez parkiet przetoczy się kołem

Na mnie znów czekać będzie za murem

drobny mak wymieszany z popiołem

Bal na sali zwierciadlanej

potężnieje w baśniowych feeriach

lecz nie dla mnie już ten taniec

w pantofelkach z atłasu i srebra

Pan mnie pyta dlaczego nie tańczę...

I na przekór lustrzanym odbłyskom

nie chcę tańczyć i trzymam się z boku

Bo ten bal wielki bal to nie wszystko

Jutro wszystko zamieni się w popiół

Bo ten bal jest jak bańka mydlana

naszych westchnień niesiona podmuchem

lecz rozpryśnie, nie dotrwa do rana

i kopciuszek znów będzie kopciuchem

Będziesz wołał lecz nikt nie odpowie

i poczujesz, że wkoło jest pustka

Nie ma tłumów na sali balowej

Byłeś sam. Odbijałeś się w lustrach^[1]