Już spakowałam twoje książki,

Włożyłam do wielkiej paczki.

Kupiłam sznur, niedługo wyślę.

Tamte pieniądze z białej szafki

oddałam, rzecz jasna, matce.

Prawie już o Tobie nie myślę.

Czasem dzwonię w nieważnej sprawie;

na przykład: choruje pies.

Nic już nie wiem, nie pytam prawie.

I tylko ten stuk, ten stukot w głowie:

kto tam u Ciebie jest, kto tam jest,

kto tam jest,

czyja grzechocze jak grzech kostka lodu?

Kto tam u ciebie jest

od wschodu do zachodu?

Ręce mam teraz bardziej spokojne,

do miast już tak się nie rwę.

Wciąż lubię wiatr i trochę czytam.

Myślę o śmierci zanim zasnę,

bo to jest być może powrót;

jestem wciąż niejasna, niesyta.

Czasem dzwonisz w nieważnej sprawie,

i to jest prawdziwy gest.

Nic już nie wiem, nie pytam prawie,

i tylko ten stuk, ten stukot w głowie

kto tam u Ciebie jest?

Kto tam jest,

kto tam jest?^[1]