W chatce się rodziłam,

wśród wiejskiej zagrody,

Lecz nie na to przecie,

by zbierać jagody;

chociaż lubię bratki,

błękitne powoje,

Wciąż myślę, gdzie dworek,

a w nim szczęście moje,

a w nim szczęście moje!

Jeśli tylko zechcę

panią będę sobie:

Z prostej kujawianki

wielmożną się zrobię,

wielmożną się zrobię!

Wplatam wstęgę w włosy,

strojne wdziewam szaty;

Z dala widać koczyk,

jadą do mnie swaty.

Zbryki skacze panicz,

wąsik kręci z cicha:

Spojrzał mi wręcz w oczy,

i ukradkiem wzdycha,

i ukradkiem wzdycha.

Jeśli tylko zechcę

panią będę sobie:

Z prostej kujawianki

wielmożną się zrobię,

wielmożną się zrobię!

Minął miesiąc jeden,

niech minie i drugi;

Ciągnie weselników

cały szereg długi:

„Nasza córka panią!”

krzyknie moja matka,

„Niech żyje nam Baśka”

zawoła czeladka,

zawoła czeladka.

Jeśli tylko zechcę

panią będę sobie:

Z prostej kujawianki

wielmożną się zrobię,

wielmożną się zrobię!^[1]