Daleko, daleko,

za dworem, za borem

chłopiec żegnał się wieczorem

z dziewczyną jak kwiat.

Dziewczyno kalino,

niech łzy twe nie płyną,

wrócę do cię

ptak w przelocie,

nie mogiłaż świat.

Oj, czeka dziewczyna,

oj, nie płacze już,

Oj, niech czeka ta dziewczyna,

nie płacz już,

bo od sioła ktoś ją woła,

wraca chłopiec jej!

Daleko, daleko,

za górą, za rzeką

pozostała chatka biała,

a w niej chłopca świat.

Bo w chatce przy matce

dziewczyna jedyna

w łzach usycha, tęskni z cicha,

jak bez słońca kwiat.

Niech serce dziewczęce,

Oj, nie tęskni już,

Niech twe serce tak dziewczęce,

nie płacz już,

wraca luby spełnić śluby

do bogdanki swej!^[1]