Spójrz, igliwia zapach wiatr niesie,

włosy drzew przyprószone śniegiem.

Nad Jezusem i jego Matką

aniołowie zastygli w śpiewie.

Spójrz, stoimy przed żłóbkiem ci sami

przestępując z nogi na nogę.

Pod palcami nieba aksamit...

Tak tu dobrze, tak tu cicho, tak błogo.

Wyjdźmy stąd pod strzechę nocy,

z błyszczącą kopułą gwiazd,

na asfalt krakowskiej ulicy,

by go spotkać, w każdym z nas.

Niech się niebo z ziemią zjednoczy,

niech z bratem połączy się brat.

Niech nam serca blask nocy otoczy;

Bóg narodzić chce się w nas.

Spójrz, pastuszek zaprasza do szopki,

gdzie Bóg czeka na nas maleńki,

różowy jak bombka z choinki,

jak słodkie, słodziutkie cukierki.

Spójrz, stoimy przed żłóbkiem od wieków,

zapatrzeni w jasność Dzieciątka

i od wieków błądzimy w ciemności,

jakby nikt Go nigdy nie spotkał.

Wyjdźmy stąd pod strzechę nocy...

Spójrz, za oknem huczy wichura.

Biegną lata, a ludzie, jak ludzie...

Na ulicach się potrącają,

przeżywają kolejne grudnie.

Spójrz, stoimy z sercem ściśniętym,

On tak mały, a nas tak niewielu...

Baśń czy prawda, życie czy smutek?

I dla kogo śpiewają anieli?

Wyjdźmy stąd pod strzechę nocy...

A gdy się niebo z ziemią zjednoczy,

gdy z bratem połączy się brat,

gdy nam serca blask nocy otoczy,

Bóg prawdziwie przyjdzie na świat.^[1]