Uwierz, że rodzi się w krzyku

Codziennie tysiąc Yorricków

I płyną w ciemnej topieli

Przez świat ławice Ofelii

Hamletom, wśród świata ogromu

Dopomóż, gdy możesz dopomóc!

Hamletom, wśród świata ogromu

Gdy możesz dopomóc – dopomóż!

Sam kiedyś w wąwozach wyroczni

Zapłaczesz nad losem pieskim

Gdy znikąd nadziei ni grama

Być może Szekspir Wszechmocny

Siedząc za biurkiem niebieskim

Układa właśnie twój dramat.

I nie wiesz, co komu pisane

Krew płynie, czy tylko atrament

Tragedii bowiem jest sensem

Żywić się ludzkim mięsem

A los ślepym tocząc się torem

Widza zwykł czynić aktorem

A los ślepym tocząc się torem

Widza zwykł czynić aktorem

Sam kiedyś w wąwozach wyroczni

Zapłaczesz nad losem pieskim

Gdy znikąd nadziei ni grama

Być może Szekspir Wszechmocny

Siedząc za biurkiem niebieskim

Układa właśnie twój dramat

Uwierz, że rodzi się w krzyku

Codziennie tysiąc Yorricków

I płyną w ciemnej topieli

Przez świat ławice Ofelii

Hamletom, wśród świata ogromu

Dopomóż, gdy możesz dopomóc!

Hamletom, wśród świata ogromu

Gdy możesz dopomóc – dopomóż!^[1]