Kiedyś zła królowa, Śnieżkę

Wywiodła na leśną ścieżkę

I kazała, by gajowy

Pozbawił królewnę głowy.

Niestety, leśnik pijany

Zasnął na środku polany.

A królewna po cichutku

Uciekła do krasnoludków

I w ich grocie, czy też dziupli

Żyła z grupką tych kurdupli,

Więc Królowa, stara kwoka,

Podrzuciła jej jabcoka,

Dolawszy tam izotopu,

A ta Śnieżka żłopu, żłopu!

Wyżłopała pięć kwaterek

I grzmotnęło nią o skwerek.

Nie dość że się sama hukła,

To krasnoludków zatłukła,

Którzy właśnie ze swej groty

Wychodzili do roboty,

A pod ciężarem jej zadka

Została z nich marmoladka...

Wniosek: Przez królewskie zbrodnie

Zazwyczaj giną przechodnie.^[1]