Dlaczego wszyscy ludzie mają zimne twarze

Dlaczego drążą w świetle ciemne korytarze

Dlaczego ciągle muszę biec nad samym skrajem

Dlaczego z mego głosu mało tak zostaje

Krzyczę, krzyczę, krzyczę w niebogłosy!

Aaaaa! Zatykam uszy swe

Smugi w powietrzu i mój bieg

niewidzialny szept

Mój własny krzyk, mój własny krzyk ogłusza mnie

Aaaaa! Zatykam uszy swe

Mój własny krzyk, mój własny krzyk ogłusza mnie

Kim jest ten człowiek, który ciągle za mną idzie

Zamknięte oczy ma i wszystko nimi widzi

Wiem że on wie, że ja się strasznie jego boję

Wiem, że coś mówi, lecz zatkałam uszy swoje

Krzyczę, krzyczę, krzyczę w niebogłosy!

Aaaaa! Czy ktoś zrozumie to

Nie kończy się ten straszny most

I nic się nie tłumaczy wprost

Wszystko ma drugie, trzecie, czwarte, piąte dno

Aaaaa! Czy ktoś zrozumie to

Wszystko ma drugie, trzecie, czwarte, piąte dno

Mówicie o mnie, że szalona, że szalona

Mówicie o mnie, ja to samo krzyczę o was

I swoim krzykiem przez powietrze drążę drogę

Po której wszyscy iść w milczeniu mogą

Krzyczę, krzyczę, krzyczę w niebogłosy!

Aaaaa! Ktoś chwyta, woła stój!

Lecz wiem że już nadchodzi czas

Gdy będzie musiał każdy z Was

Uznać ten krzyk, ten krzyk, ten krzyk z mych niemych ust

Za swój!^[1]