Kto Maryję kocha, niech się w niej raduje,

Maryja mu drogę do nieba toruje.

Kto Maryję kocha i Maryi służy

Dobrze mu się wiedzie, choćby żył najdłużej.

Kto Maryję kocha, niech się do niej śpieszy,

Maryja go w największym kłopocie pocieszy.

Ona nas pocieszy w największym kłopocie,

Daje wdowie sposób i biednej sierocie.

Ona nas pocieszy w największej starości,

Daje starym siły, ratuje w słabości.

Ona przewodniczką na wodach tonących,

Ona przewodniczką i w drogach błądzących.

Ona jest lekarką wszystkich chorujących,

Ona jest szafarką łask potrzebujących.

Ona ciemnych, chorych, kulawych doktorką

I wszystkich kościołów jesteś fundatorką.

Trudno o niej wiedzieć, opisać nie może,

Jakoś ją wzbogacił cnotami, mój Boże.

Wojsko gdy wychodzi, śmiało postępuje,

Do Maryi woła, ona go ratuje.

Ona między wojskiem kulami kieruje,

Ci którzy są w szkaplerzu, ona ich ratuje.

Ona ich ratuje w największej potrzebie,

Największych grzeszników, pragnie ich mieć w niebie.

Ona z Aniołami do nieba wstąpiła,

Ona prośbą swoją czyściec wyprzątnęła.

Prosiła Synaczka, żeby się tak stało,

By ją prowadzili, bo Aniołów mało.

A jak Go prosiła tak Mu powiedziała,

Że większy od więźniów tryumf będzie miała.

A gdy przez Aniołów do nieba wzniesiona

I w złotej koronie na tron posadzona.

Została Królową, wielką Monarchinią,

wszyscy Święci Pańscy ukłony Jej czynią.

Tak i my też czyńmy grzesznicy na ziemi,

By nas połączyła ze swymi Świętymi.^[1]