Oto jest legowisko lwa:

Zamaskowana dywanem podłoga,

Klubowe fotele dwa,

Na ścianie reprodukcja Van Gogha;

Pod Van Goghiem ciężarki i hantle,

Których widok drze się wielkim głosem,

Że ten lew, czyli że pan ten,

Jest sportsmenem, kulturystą i herosem.

Oto jest legowisko lwa,

A oto żerowisko lwa: ogromny tapczan,

Nad tapczanem lampki wątły blask,

Zawieszonej przy pomocy spinacza,

Przy tapczanie – dwudrzwiowa szafa,

W niej księgozbiór, osiem tomów raptem:

Pięć Agaty Christie, a trzy Staffa,

A na oknie szkło i adapter.

Raz na tydzień adapter gra,

Płynie zapach zaparzonej herbaty...

Oto jest legowisko lwa,

A lew jest starej daty.

W przedpokoju ma kuchenkę i zlew,

Nad nim lustro śmieszne i krzywe;

Przed tym lustrem wyliniały lew

Czesze co dzień swą skąpą grzywę.

Albo sprawdza, czy minął mu obrzęk

Pod oczami i czy język obłożony...

A koledzy mówią: – Ten ma dobrze...

I z niesmakiem patrzą na swe żony.

I dosłownie nie ma prawie dnia.

Żeby któryś nie przyszedł do niego:

– Ty mi pożycz legowisko lwa,

A ja dam ci na kino, kolego...

Lew się dziwi, zazdrości im rodzin,

Chętnie z dziećmi by się bawił jak psisko,

Ale daje ten klucz i wychodzi

Pod chmurami wiszącymi nisko.

Mija schody, podwórko i dom

I odpływa w samotność wieczoru...

Nie jest dobrze samotnym lwom,

Legowiskom wbrew i wbrew pozorom.^[1]