Otworzyli nam nasz cyrk – z pełną pompą, z pełnym szpanem

I wołają – tańczta teraz na linie tak, jak chceta!

Program ustalony już numery są wybrane

I recenzje wasza własna wystawi wam gazeta!

Kto chce, niech poskramia lwy, a kto chce – niech ogień łyka

A kto lody poroznosi, to tylko wasza sprawa!

Zobaczymy, jak was przyjmie – wasza wszak publika,

Zobaczycie, jak się zbiera gwizdy, błaga się o brawa…

A My na to: proszę bardzo! I zaraz za drabinkę

Pod kopułę namiotu dawaj wspinać się z godnością!

Wtem tchu w piersiach nagle brak i ktoś podwędził linkę

I jak to iść w powietrzu przed wierną publicznością?!

Ten i ów próbuje jednak i oczywiście spada –

Zrozumieć jednak trzeba go – w tym nie ma jego winy,

A prawdę mówiąc jeszcze wszak nie grozi mu zagłada

Bo w dole tyle trocin wciąż – tam same są trociny...

Lecz tak nie może przecież być, orkiestra się zaśmiewa,

Na ziemi karły zakładają się – kto kogo zrzuci!

Może by ktoś chciał brawa bić, lecz nadal braw nikt nie wart!

Dopiero będzie cyrk!

Dopiero będzie cyrk!

Dopiero będzie cyrk!

Kiedy publiczność się odwróci!^[1]