Lubię ten smutek,

który przyczyny nie ma,

ale się snuje za mną wszędzie

niby cień cienia,

na pozór bez znaczenia,

zanim w piosenkę się zamieni.

Wszystko to, co ulotne, nienazwane:

nagły dreszcz, okruch zdarzeń i oka mgnienie –

zbieram i chowam gdzieś w kieszeni serca,

by ocalić, zapamiętać.

Jest takie szczęście,

które się znikąd bierze,

po prostu jest – jak powietrze,

nigdy nie pytam,

czy jutro też tu będzie,

tylko je wdycham – tak jak tlen.

Wszystko to, co przemija nieuchronnie:

strzępy snów, magię i urodę chwili…

Zbieram i chowam gdzieś w kieszeni serca,

by najpiękniej, zapamiętać.

Lubię ten smutek,

który przyczyny nie ma,

ale wciąż każe za czymś tęsknić,

bo gdy się zjawia,

gdy dam mu dojść do słowa,

czasem w poezję się… zamienia^[1]