Anieli się klęli, na wszelki upadek,

że przykry miał miejsce wypadek.

Człowieka, co czekał na tramwaj pod pocztą,

wywieźli za miasto dorożką.

Gościli, poili go wódką i winem,

kusili tańcami i kinem.

Pieścili, bawili, bez żadnej przyczyny,

a były też przy tym dziewczyny.

Szantany, szampany, alkohol i miłość

i wielka w tych rzeczach zawiłość.

Szantany, szampany, alkohol i miłość

i wielka w tych rzeczach zawiłość.

No a potem, z łoskotem, wygnali go z gaju,

choć krzyczał okropnie, o raju.

Nikomu w swym domu, tak brzydko nie róbcie,

na dobrej robocie się skupcie.

Koledze nie kłamcie i duszy nie łamcie,

nie proście robaczka na tańce.

Bo z takim biedakiem to taka jest broszka,

wciąż pyta, a gdzie jest,

wciąż pyta, a gdzie jest,

wciąż pyta, a gdzie jest,

no gdzie ta dorożka.

No gdzie ta dorożka.

No gdzie ta dorożka.

No gdzie ta dorożka.

No gdzie ta dorożka.

No gdzie ta dorożka.^[1]